Federico Chueca y Robres

Pío Estanislao Federico Chueca y Robres (Madrid, 5 mei 1846 – aldaar, 20 juli 1908) was een Spaans componist.

Hij was het tweede kind in een Madrileense burgerlijke familie. Op 8-jarige leeftijd ging hij op het Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. Hij heeft lessen voor solfège en piano gevolgd. Maar zijn familie dwong hem de muziekstudie te stoppen en vanaf 1862 medicijnen aan San Carlos te studeren.

In 1866 werd hij als deelnemer aan een demonstratie tegen de Narváez regering opgepakt en 3 dagen gearresteerd in de gevangenis "San Francisco" in Madrid. Tijdens deze dagen componeerde hij verschillende walsen getiteld: Lamentos de un preso. Later heeft hem de componist Francisco Asenjo Barbieri, zijn muzikale mentor, de werken te completeren en dirigeerde de uitvoeringen. In 1867 overleden zijn ouders aan cholera en dat dwong hem te stoppen met de medicijnstudie. Aansluitend ging hij aan het Real Conservatorio Superior de Música de Madrid terug en studeerde bij Juan Castellano, Miró en José Vega Aguado.

Hij speelde piano in het Café de Zaragoza en dirigeerde het orkest in het Teatro Variedades. Chueca y Robres had geniale vondsten en het viel hem licht melodieën en ritmes neer te zetten. Meestal werkte hij muzikaal voor de harmonisatie en de orkestratie samen met Francisco Asenjo Barbieri, Tomás Bretón Hernández en vooral Joaquín Valverde Durán. Chueca y Robres wordt als meester van het género chico, een bepaalde vorm van de zarzuela, beschouwd.