Hermann Grabner

Hermann Grabner (Graz, 12 mei 1886 - Bozen, 3 juli 1969) was een Oostenrijks componist en muziekpedagoog.

Hermann Grabner studeerde rechten en promoveerde in 1909 tot doctor in de rechten. Daarnaast studeerde hij muziek bij Leopold Suchsland aan de Universität für Musik und darstellende Kunst in Graz. Hij speelde af en toe als altviolist in theaterorkesten. Daarna studeerde hij aan de Felix Mendelssohnschool voor muziek en theater in Leipzig bij Max Reger en Hans Sitt. Hij behaalde de Nikisch-prijs en werd in 1912 en 1913 assistent van Max Reger aan het theater in Meiningen (Duitsland).

Hans Pfitzner heeft hem naar Straatsburg aan het Conservatoire de Strasbourg gehaald, waar hij docent voor muziektheorie werd.

Van 1919 tot 1924 gaf hij theorie en compositie aan de staatshogeschool voor muziek en beeldende kunst te Mannheim en de muziekacademie Heidelberg. In 1924 werd hij opvolger van Stephan Krehl als docent voor compositie aan de Felix Mendelssohnschool voor muziek en theater van Leipzig, waar onder anderen Hugo Distler, Artur Immisch en de componist van filmmuziek Miklós Rózsa bij hem studeerden. In 1930 werd hij verder universiteits-muziekdirecteur. In 1932 werd hij tot professor benoemd.

Van 1938 tot 1946 was hij professor aan de Universiteit van de Kunsten te Berlijn.

Tot zijn bekende leerlingen behoren verder Wolfgang Fortner, Wilhelm Maler en Knudåge Riisager.

Hij componeerde zeven opera's en bovendien meerdere orkestwerken, kamermuziek, koorwerken, liederen, twee motetten en talrijke stukken voor orgel.