Ole Olsen

Ole Olsen (Hammerfest, 4 juli 1850 – Oslo, 9 november 1927) was een Noors componist, muziekpedagoog, dirigent, organist en trombonist.

Olsen kreeg al in zijn jonge jaren muzieklessen, omdat zijn vader Iver Olsen een ambachtsman en tevens amateurmuzikant/organist was in de plaatselijke kerk. De jonge Ole, die zijn moeder al vrij vroeg verloor, leerde de piano en de viool te bespelen. Al op vijfjarige leeftijd schreef hij eenvoudige stukjes en vanaf het zevende levensjaar verving hij soms zijn vader als organist in de kerk. Vanaf 1865 studeerde hij compositie bij Frederick Lindeman en Just Lindeman in Trondheim en verschillende malen bespeelde hij voor Just Lindeman het orgel in de Nidaros-domkerk aldaar. Van 1870 tot 1874 studeerde hij aan de Felix Mendelssohnschool voor muziek en theater te Leipzig bij Oskar Paul en Carl Reinecke. Aldaar schreef hij zijn Symfonie in G majeur en begon zijn opera Stig Hvide.

Terug in Noorwegen werd hij docent in Christiania, (het tegenwoordige Oslo), en bleef daar tot zijn overlijden. Van 1876 tot 1880 was hij dirigent van de "Christiania Artisans' Choral Society" en terwijl Johan Svendsen in het buitenland was ook dirigent van het orkest van de muzikale gezelschap aldaar. Vanaf 1884 was hij militaire kapelmeester van de muziekkapel van de tweede Brigade te Akershus. In 1899 werd hij inspecteur van de muziekkapellen van het Noorse leger en bleef in deze functie tot 1920.

In 1879 trouwde hij met Marie Hals, de dochter van de pianobouwer en winkelier Karl Hals.

Als componist schreef hij werken voor orkest, harmonieorkest, muziektheater en kamermuziek. Zijn opera's zijn qua stijl beïnvloed door Richard Wagner, maar eveneens door de nationalistische traditie. Gedurende zijn militaire loopbaan verzamelde hij een groot aantal volksliederen.