Quinto Maganini

Quinto E. Maganini (Fairfield, 30 november 1897 – Greenwich, 10 maart 1974) was een Amerikaans componist, muziekpedagoog, dirigent en fluitist.

Maganini studeerde dwarsfluit bij Emilio Puyans en Georges Barrère, muziektheorie en compositie bij Domenica Brescia en J. T. H. Gold aan het Institut of Musical Art, de voorganger van de huidige Juilliard School of Music in New York. Van 1917 tot 1919 was hij fluitist in het San Francisco Symphony Orchestra. In 1920 vertrok hij naar New York en werd lid van het New York Symphony Orchestra (1920–1928). Hij was eveneens van 1924 tot 1925 lid van het Russian Symphony Orchestra. Van 1920 tot 1927 werkte hij mee aan de David Mannes Metropolitan Museum Concerts.

In 1927 won hij de Pulitzerprijs voor zijn opera The Argonauts. Dit was verbonden met een studiebeurs, waarmee hij aan het Conservatoire Américain de Fontainebleau in Fontainebleau bij Nadia Boulanger kon studeren (1925–1927). In 1932 richtte hij een eigen kamerorkest, de Maganini Chamber Symphony op. Hij was muziekpedagoog aan de School of Music van de Columbia-universiteit in New York.

Van 1939 tot 1970 was hij dirigent van het Norwalk Symphony Orchestra. Het orkest trad gedurende zijn werken als dirigent met bekende solisten op, zoals Yo-Yo Ma, Itzhak Perlman en Emanuel Ax. Ook verschillende van zijn eigen composities gingen met dit orkest in première.

Als componist schreef hij werken voor orkest, harmonieorkest, muziektheater (1 opera en 1 ballet), vocale muziek en kamermuziek. Een bepaalde tijd was hij in het bestuur van de muziekuitgeverij Carl Fischer Inc. New York City.