Francesco Morlacchi

Francesco Giuseppe Baldassarre Morlacchi (Perugia, 14 juni 1784 – Innsbruck, 28 oktober 1841) was een Italiaans componist, dirigent, organist, pianist en violist.

Morlacchi kreeg al op zevenjarige leeftijd vioolles van zijn vader, zelf een geschikt violist. Door Luigi Caruso, maestro di capella aan de kathedraal (Duomo) San Lorenzo van Perugia, kreeg hij les in muziektheorie, piano en orgel, maar ook van een oom van zijn moeder, die organist was aan dezelfde kerk. Morlacchi werd opgeleid aan het gymnasium van Perugia, waar hij ook muziek bij Giovanni Mazetto studeerde. Voor zijn achttiende levensjaar componeerde hij al een groter werk, het oratorium Gli Angeli al sepolcro, waarmee hij groot succes had, zodat de graaf Pietro Baglioni hem een studiebeurs gaf voor een compositiestudium bij Nicola Antonio Zingarelli, die toen kapelmeester aan de kerk "Santuario della Santa Casa di Loreto" in Rome was. Vanaf 1805 studeerde Morlacchi contrapunt bij Padre Stanislao Mattei in Bologna. Voor de kroning van Napoleon Bonaparte tot koning van Italië in 1806 kreeg hij een opdracht voor een cantate, die in het theater in Bologna in première ging. Diverse kerkmuziek volgde dit opdracht tot het jaar 1807, waar zijn Il Poeta in Campagna in februari in het Teatro della Pergola in Florence in première ging.

Terug van Bologna componeerde hij een zestienstemmig Miserere, dat grote toestemming van het publiek en de critici kreeg. Met zijn opera Il Ritratto vestigde hij zich ook een naam als operacomponist, die door de uitvoering van zijn melodrama Il Corradino in 1808 te Parma zich nog verbeterde. Het volgden de opera's Enone e Paride, Oreste, Rinaldo d’Asti, La Principessa per ripiego, Il Simoncino, Le Aventure di una giornata en Le Danaide. Het succes dat de laatstgenoemde opera bereikte zorgde samen met een advies van de zangeres Marietta Marcolini ervoor, dat hij in 1810 naar Dresden uitgenodigd werd. Aldaar werd hij vanaf 1811 als opvolger van Ferdinando Paër hofkapelmeester van de Italiaanse opera in Dresden. Met zijn levenslange aanstelling was hij verantwoordelijk voor de Rooms-katholieke kerkmuziek, opera, orkest- en kamermuziek aan het hof. Tijdens het Russische Generaalgouvernement in het jaar 1813 wist hij samen met de toenmalige directeur van het theaterorkest, Freiherr von Racknitz, er voor te zorgen, dat geen muzikale institutie werd opgelost. In 1826 richtte hij een Steuncassa voor de weduwen en wezen van de leden van de koninklijke muzikale kapel van Saksen op, een sociale inrichting die toen nog heel zelden voorkwam.

Morlacchi had een sterke inzet voor de tentoonspreiding van de "romantische" muziek en werd wegens zijn muzikale uitdrukking ook als "Italiaanse Romanticus" op de bok van de Dresdner Hofkapel betekend. Hij was de initiatiefnemer voor de concerten op Palmzondag en was - samen met Carl Gottlieb Reißiger - er voor verantwoordelijk, dat in Dresden de Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach weer uitgevoerd werd. Voor zijn oratorium La passione di Gesù Cristo werd hij van de paus met de Orde van de Gulden Spoor onderscheiden.

Tijdens een reis naar Pisa overleed hij in Innsbruck. Met zijn dood kwam ook het einde van de afdeling Italiaanse opera aan het hof in Dresden. Het theater van zijn geboortestad werd in Teatro Morlacchi vernoemd. Ook het stedelijke conservatorium van Perugia draagt zijn naam.