Charles Simon Catel

Charles Simon Catel (L'Aigle (Orne (departement), 10 juni 1773 - Parijs, 29 november 1830) was een Franse componist, muziekpedagoog, dirigent en professor in muziek.

Al op 11-jarige leeftijd kwam hij naar Parijs en werd vanwege zijn muzikaal talent in de befaamde École Royale de Chant et de Déclamation opgenomen. Daar was hij leerling van Gobert en François-Joseph Gossec. In 1787 werd hij hulpleraar en muzikaal begeleider (accompagnist) aan de Parijse opera. In 1790 werd hij 2e dirigent van het Corps de musique de la Garde nationale de Parijs. In 1795 werd hij professor voor harmonieleer aan het pas opgerichte Conservatoire national supérieur de musique van Parijs. In 1810 werd hij beroepen tot inspecteur van het Conservatoire national supérieur de musique.

In 1814 besloot hij uitsluitend als freelance componist en muziektheoreticus te werken. Aan het Institute de France was hij van 1822 tot 1823 voorzitter van de Comission des Fonds et de la Commission Administrative Central.

Hij geldt algemeen naast zijn leraar François-Joseph Gossec als de initiator en stichter van de Musique des Gardiens de la Paix in Parijs en tegelijkertijd als belangrijke componist van de Franse revolutiemuzieken (marche, pas redoubles, hymnes ezv.) en werd in het wetenschappelijk onderzoek voor de blaasmuziek als een van de auteurs van de literatuur voor het symfonische blaasorkest gezien.