Étienne Nicolas Méhul

Étienne Nicolas Méhul (Givet (Département Ardennes), 22 juni 1763 – Parijs, 18 oktober 1817) was een Frans componist, muziekpedagoog en organist.

De vader van Méhul was restaurateur en stond in dienst van de comte de Montmorency. Het was een arm gezin en hij deed als kind al hulpdiensten op het orgel in de kerk van de franciscanen in Givet. Van 1775 tot 1778 kreeg hij orgel- en muziektheorielessen van de uit Duitsland afkomstige organist Wilhelm Hauser, die in het benedictijnenklooster Laval Dieu zijn dienst verleende. Méhul zelf werd in 1778 hulporganist aan deze kloosterkerk.

Hetzelfde jaar ging hij naar Parijs, waar hij bij Jean Frédéric Edelmann compositieles kreeg. Spoedig werd hij ook met Christoph Willibald Ritter von Gluck bekend. Zijn eerste compositie waren 3 sonates voor piano. Met François-Joseph Gossec werd hij als de componist van de Franse Revolutie beschouwd. Zijn compositie Chant du Départ kreeg bijna de status van het Franse volkslied. In 1794 ontstond de revolutieopera Horatius Coclès. In 1796 werd hij inspecteur van het Conservatoire de musique en lid van de Académie des Beaux-Arts. In 1807 kreeg hij de tweede Prix de Rome voor zijn cantate Ariane à Naxos.

Méhul werd vooral door zijn meer dan veertig opera's bekend. Verder componeerde hij zes grote sonates voor piano, drie balletten, vijf symfonieën, toneelmuziek en missen.