Florence Price

Florence Beatrice Price (Little Rock (Arkansas), 9 april, 1887 – Chicago, 3 juni, 1953) was een Amerikaans componiste van klassieke muziek. Ze was de eerste Afro-Amerikaanse vrouw die erkend werd als symfoniecomponiste en de eerste wier composities werden gespeeld door een gerenommeerd orkest.

Florence Beatrice Price was de dochter van muziekleerkracht Florence Gulliver en tandarts James H. Smith. Het koppel had drie kinderen. Price werd op 9 april 1887 geboren te Little Rock (Arkansas). Ondanks het racisme dat de toenmalige maatschappij kenmerkte, was haar familie zeer gerespecteerd binnen hun gemeenschap. Haar moeder voorzag Florence van haar eerste muzieklessen. Price gaf haar eerste pianoconcert op 4-jarige leeftijd. Haar eerste compositie werd gepubliceerd toen zij 11 was.

Op 14-jarige leeftijd studeerde Price af aan het Capitol High School als beste van haar klas. Ze ging piano en orgel studeren aan het New England Conservatory Aanvankelijk deed ze alsof ze van Mexicaanse afkomst was om zo de vooroordelen die heersten tegenover Afro-Amerikanen te omzeilen. Aan dit conservatorium studeerde ze compositie en contrapunt bij componisten als George Whitefield Chadwick en Frederick Converse. Haar eerste strijkerstrio en vroegste symfonie dateren van deze periode. Met onderscheiding behaalde ze haar diploma als organist en leerkracht in 1906.

Gedurende een korte periode gaf Price les in Arkansas. In 1910 verhuisde ze naar Atlanta, waar ze de leiding over het muziekdepartement van Clark Atlanta University op zich nam. In 1912 trouwde ze met advocaat Thomas J. Price, waarna ze terugkeerde naar Little Rock. Na een aantal racistische incidenten in Little Rock (met name een lynching in 1927) verhuisde de familie naar Chicago. Dit was het begin van een nieuwe, successvolle periode in haar carrière als componist. Ze studeerde er compositie, orkestratie en orgel bij leidinggevende leerkrachten als Arthur Olaf Andersen, Carl Busch, Wesley La Violette en Leo Sowerby. In 1928 publiceerde ze er 4 pianowerken. Terwijl ze in Chicago verbleef, was Price ingeschreven bij Chicago Musical College, Chicago Teacher’s College, University of Chicago en American Conservatory of Music. Ze studeerde er talen, de vrije kunsten en muziek.

Financiële problemen leidden tot een echtscheiding tussen Florence en Thomas J. Price in 1931. Florence bleef alleen achter met haar twee dochters. Om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen, werkte ze als organist voor bioscopen die stomme films speelden. Ook componeerde ze liedjes voor radioreclame onder een pseudoniem. Tijdens deze periode verbleef Price bij vrienden. Uiteindelijk trok ze in bij Margaret Bonds, eveneens een zwarte pianiste en componiste. Dankzij deze vriendschap kwam Price in contact met de schrijver Langston Hughes en contra-alt Marian Anderson. Beiden waren bekende figuren in de toenmalige kunstwereld. Zij hielpen Price in het boeken van haar successen als componist. Price en Bonds bouwden samen nationale erkenning op voor hun composities en uitvoeringen. In 1932 dienden beide composities in voor de Wanamaker Foundation Awards. Price won de eerste prijs met haar Symphony in E minor en behaalde de 3de plaats met haar Piano Sonata, waarvoor ze $500 won. Bonds behaalde de 1ste plaats in de liedcategorie met een lied getiteld Sea Ghost. Het debuut van Price's symfonie vond plaats op 15 juni 1933. Het werd uitgevoerd door het Chicago Symphony Orchestra en werd gedirigeerd door Frederick Stock. Dankzij deze prestatie werd Price de eerste Afro-Amerikaanse vrouw wier compositie werd uitgevoerd door een gerenommeerd orkest.

Een aantal van Price' andere orkestrale werken werden gespeeld door het WPA Symphony Orchestra of Detroit en het Chicago Women’s Symphony. Price componeerde orkestrale werken, kamermuziek, kunstliederen, vioolstukken, orgelanthems, pianowerken, spirituele arrangementen, vier symfonieën, drie pianoconcerten en een vioolconcert. Haar populairste werken zijn: Three Little Negro Dances, Songs to a Dark Virgin, My Soul's Been Anchored in de Lord voor piano, orkest en stem, en Moon Bridge. Ze gebruikte veel melodieën en ritmes die kenmerkend waren voor de muziek van de zwarte gemeenschap. Haar Concert Overture on Negro Spirituals, symfonie in e mineur en Negro Folksongs in Counterpoint voor strijkkwartet zijn goede voorbeelden.

In 1940 werd Price opgenomen in het American Society of Composers, Authors and Publishers voor haar verdiensten als componist. In 1949 publiceerde ze twee spirituele arrangementen: I Am Bound for the Kingdom en I'm Workin’ on My Buildin'. Ze wijdde deze werken toe aan Marian Anderson, die hen op regelmatige basis ten gehore bracht.

Op 3 juni 1953 overleed Price in Chicago aan een beroerte. Na haar dood werd het merendeel van haar werk overschaduwd door nieuwere componisten die meer voldeden aan de veranderlijke smaak van de tijd. Een deel van haar werk is verloren gegaan. Doorheen de tijd kregen vrouwelijke Afro-Amerikaanse componistes meer aandacht: dit geldt ook voor Price. In 2001 bracht het Women's Philharmonic een album uit met muziek van haar hand. Pianiste Karen Walwyn en The New Black Repertory Ensemble voerden Price' Concerto in One Movement en Symphony in E minor uit in december 2011.

In 2009 werd een grote verzameling werken en administratie van Price teruggevonden in een verlaten, vervallen huis in St. Anne, Illinois. Deze bevatte veel partituren, waaronder haar twee vioolconcerten en haar vierde symfonie. De auteur Alex Ross stelde in februari 2018 in The New Yorker:

Not only did Price fail to enter the canon; a large quantity of her music came perilously close to obliteration. That run-down house in St. Anne is a potent symbol of how a country can forget its cultural history. (Niet enkel kon Price geen deel worden van de canon; een groot deel van haar werk kwam gevaarlijk dicht bij vernietiging. Dat vervallen huis in St. Anne is een krachtig symbool van hoe een land diens culturele geschiedenis kan vergeten.)

Hoewel Price' muzikale opleiding geijkt was op de Europese traditie, bevat haar werk voornamelijk Amerikaanse elementen en tonen ze haar Southern roots. Ze hanteerde geluiden en ideeën die goed pasten binnen een stedelijke gemeenschap. Vanuit haar diepe religiositeit schreef ze vaak muziek die materiaal uit de Afro-Amerikaanse kerk gebruikt. Op aandringen van haar mentor George Whitefield Chadwick begon Price elementen uit de Afro-Amerikaanse spirituele muziek te gebruiken, waarin de ritmes en syncopen van deze muziek werden benadrukt. Haar melodieën waren geïnspireerd door de blues, welke met meer traditioneel Europese Romantische technieken werd gecombineerd. Het verweven van traditie en modernisme reflecteerde het toenmalige leven van de Afro-Amerikaanse gemeenschap in grote steden.

Voornaamste uitgevers: Fischer, Gamble-Hinged, Handy, McKinley, Presser.