Anton Eberl

Anton Franz Josef Eberl (Wenen, 13 juni 1765 – aldaar, 11 maart 1807) was een Oostenrijks componist en pianist.

Anton Eberl werd geboren in Wenen als zoon van een ambtenaar aan het keizerlijk hof. Hij was een muzikaal wonderkind; hij trad al op zijn zevende of achtste jaar op als pianist. Op aandringen van zijn vader begon hij eind jaren 1770 een rechtenstudie, die hij al snel wegens een faillissement moest beëindigen. Zijn pianostudie had hij niet opgegeven en hij richtte zich nu volledig op de muziek. Hij studeerde bij Mozart en raakte met hem bevriend.

Eberls composities waren van dusdanig hoog niveau, dat sommige onder Mozarts naam gepubliceerd werden. Eberl protesteerde openlijk tegen dit misbruik van zijn werk en het misbruik van Mozarts naam. Bij de dood van Mozart componeerde hij de cantate Bey Mozart’s Grabe. Na de dood van Mozart werd het contact met diens familie niet verbroken: hij begeleidde Mozarts weduwe Constanze en haar zuster Aloysia Lange op een concertreis naar Hamburg en Leipzig in de winter van 1795-1796.

Op 28 maart 1796 trouwde Eberl met Anna Maria Scheffler en in hetzelfde jaar vertrok hij naar Sint-Petersburg, waar hij aan het hof van tsaar Paul I werd aangesteld als kapelmeester, componist, pianist en muziekleraar van de tsarenfamilie.

In 1803 werd in Wenen, met weinig succes, zijn opera Die Königin der schwarzen Inseln opgevoerd. Joseph Haydn kon zijn muziek echter wel waarderen. Eberl wijdde zich verder aan het componeren van instrumentale muziek en werd hiermee enorm populair. Zijn symfonie in Es ging op 7 april 1805 tegelijkertijd met de Derde symfonie (Eroïca) van Beethoven in première, waarbij Eberl de beste recensies kreeg.

In 1806 was Eberl op het hoogtepunt van zijn roem, maar een paar maanden na zijn terugkeer in Wenen stierf hij op 11 maart 1807 in de leeftijd van 41 jaar aan bloedvergiftiging.

Omdat er nogal wat werken verloren zijn gegaan is onderstaande opsomming niet compleet.