Daniël van Goens

Daniël François van Goens (Leiden, 3 september 1858 – Parijs, 10 mei 1904) was een Frans cellist en componist van Nederlandse komaf.

Hij is zoon van predikant François Corneille Jean van Goens (geboren Den Haag) en Angela Margaretha Charbon (geboren Amsterdam). Zij zouden circa tien kinderen krijgen, die op drie na ten onder gingen aan de strijd tegen tuberculose. Hijzelf trouwde met pianiste Germaine Polack, die twintig jaar jonger was. Zij hertrouwde na zijn overlijden met Charles Lambert en ze kregen dochter Marie-Anne Lambert, de latere mezzosopraan Deva Dassy.

Hij verhuisde al in zijn jeugd naar Frankrijk; zijn ouders vestigden zich vanwege het klimaat in Montpellier, Van Goens zat daar al op het concertpodium. Van daaruit trok het gezin naar Lausanne en in 1879 was het in Parijs te vinden. In Parijs had hij alleen nog een broer, de latere architect Jean Henri van Goens, over. Daar kreeg Van Goens celloles van Leon Jacquard, composities van Albert Lavignac aan het plaatselijk conservatorium. Zijn rechtenstudie liet hij voor wat het was. In juli 1883 haalde een Premier Prix. Hij kwam naderhand slechts zelden in Nederland, maar gaf nog wel een enkel concert in Leiden en Groningen (1890). In Frankrijk was hij echter een gevierd musicus. Hij had een zwakke gezondheid, was de laatste jaren van zijn leven ziekelijk, moest af en toe uitwijken naar de schone lucht in Zwitserland. Hij moest daarbij steeds meer concerten (ook die hij samen met zijn vrouw zou geven) afzeggen en verloor steeds meer de techniek om goed cello te spelen. Hij bleef echter componeren.

Hij schreef ook een veertigtal werken, waaronder een Adagio, werken voor cello en orkest (All’ Ungaresse) en pianostukken. De kamermuziekstukken werden als salonmuziek aangeduid.

De werklijst (incompleet)

Van Van Goens zijn in de periode 1896 tot 1908 vijf werken op de lessenaars van het Koninklijk Concertgebouw beland: