Jean Wiéner

Jean Wiéner (ook zonder accent als Wiener geschreven) (Parijs, 19 maart 1896 - aldaar, 8 juni 1982) was een Frans pianist en componist.

Wiéner studeerde tegelijk met Darius Milhaud aan het conservatorium in Parijs. Daar werkte hij ook samen met Erik Satie. Aanvankelijk begon hij zijn carrière als impresario en componist/pianist. Hij was vaste pianist in het Parijse grand-café Gaya en later in Le Boeuf sur le Toit.

Wiéner wordt beschouwd als de pianist die de jazz in Frankrijk introduceerde, al voor de Eerste Wereldoorlog. Hij was bevriend met Gabriel Fauré en heeft ook met hem samengespeeld. Dankzij pianiste Yves Nat leerde hij de Afro-Amerikaanse muziek beter kennen in het Interbellum. Met de Belgische pianist Léon Clément Doucet, die hij in 1924 leerde kennen, vormde hij een vast pianoduo. Samen speelden zij zowel klassieke werken als jazz- en dansmuziek. In de periode 1925-1937 namen ze als duo vele werken op. In de periode voor de Tweede Wereldoorlog schreef Wiéner veel werken voor pianosolo en voor twee piano's, die hij met zijn duo kon uitvoeren. Na 1945 vertolkte hij in zijn eigen concertserie (de Concerts Jean Wiéner) nieuwe werken van hemzelf, en gaf premières van verschillende werken van Darius Milhaud, Manuel de Falla, Francis Poulenc en Igor Stravinski. Na de dood van Doucer in 1950 concentreerde Wiéner zich voornamelijk nog op het maken van filmmuziek.

Hij was ook fervent pleitbezorger van de nieuwe muziek van componisten als Arnold Schönberg, Alban Berg en Anton Webern.

Wiéners muziek kent vele jazzinvloeden en heeft in stijl veel gemeen met de muziek van George Gershwin. Wiéner componeerde toneelmuziek, hoorspelen en diverse kamermuziekwerken en pianostukken. Hij schreef eveneens filmmuziek (meer dan 300 scores), zo werkte hij heel dikwijls samen met Julien Duvivier en Louis Daquin. Ook Marc Allégret, Jean Renoir, Robert Bresson en Robert Vernay deden verscheidene keren een beroep op zijn talenten.

Jaren 20

Jaren 30

Jaren 40

Jaren 50

Jaren 60

Jaren 70

Jaren 80

Onder andere: