Luigi Ricci

Luigi Ricci (Napels, 8 juli 1805 – Praag, 31 december 1859), was een Italiaans componist, voornamelijk van opera’s. Hij was de oudere broer van Federico Ricci, met wie hij verschillende werken schreef. Hij was ook dirigent.

Ricci werd opgeleid in Napels, waar hij in 1823 zijn eerste opera schreef aan het conservatorium. Zijn triomfen aan het Teatro alla Scala te Milaan, in 1831 met Chiara di Rosembergh en in 1834 met Un'avventura di Scaramuccia maakte hem beroemd door heel Europa, en in 1835 werkten hij en zijn jongere broer Federico samen aan de eerste van de vier opera’s die zij samen schreven.

In 1837 kwam Ricci in financiële moeilijkheden, voornamelijk door zijn extravagante levensstijl. Hij was genoopt een baan in Triëst te aanvaarden, en hij componeerde zeven jaar geen opera. Toen echter werd hij verliefd, gelijkertijd, met zowel Francesca als Ludmila, de 17-jarige identieke tweelingzusters van de zangeres Teresa Stolz, en dit inspireerde hem in 1845 tot een opera waarin beiden konden zingen, in Odessa. Terug in Triëst trouwde hij met Ludmila (zonder evenwel de ander te laten gaan). Hij componeerde vervolgens nog drie opera’s, die goed werden ontvangen, hoewel zijn grootste succes van deze jaren feitelijk Crispino e la comare was, zijn laatste gezamenlijke werk met zijn broer, waarvan hij het grootste deel schreef.

Komische opera’s waren Ricci’s sterkste punt, en hoewel hij niet helemaal het niveau van Gaetano Donizetti bereikte (die hij zelf zeer bewonderde), wordt Crispino algemeen gezien als een van de beste Italiaanse komische opera’s van die tijd.

Zijn verdiensten als dirigent omvatten de wereldpremière van Verdi's Il corsaro.

In 1859, kort na de productie van zijn laatste opera, bezweek Ricci aan een psychische aandoening, en hij eindigde zijn leven in een ziekenhuis in Praag.

Zijn dochter Lella Ricci (met Ludmila, 1850–1871) was een operazangeres, en zijn zoon Luigi Ricci-Stolz (met Francesca, 1852-1906) was eveneens componist.