Michele Carafa de Colobrano

Michele Enrico Francesco Vincenzo Aloisio Paolo Carafa de Colobrano (Napels, 17 november 1787 – Parijs, 26 juli 1872) was een Italiaans componist en dirigent.

Carafa de Colobrano werd als tweede zoon van Giovanni Carafa, prins van Colobrano en hertog van Alvita geboren. Volgens de wens van zijn vader zou hij een militaire loopbaan beginnen, maar hem werd ook de mogelijkheid geboden voor een muziekopleiding. Hij studeerde in Napels en vervolgens vanaf 1806 compositie bij Luigi Cherubini en piano bij Friedrich Kalkbrenner aan het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs. Zijn vader zorgde er uiteindelijk voor, dat hij met de muziekstudie stopte, om carrière in het leger te maken. Hij werd eerste luitenant van het huzarenregiment in het Franse leger. Maar in Campotenese (1806) kwam hij in krijgsgevangenschap, werd bevrijd en nam aan de expeditie van Sicilië deel, waar hij kapitein werd.

In 1808 kwam hij terug naar Napels en zette zijn studies voort bij Fedele Fenaroli aan het Conservatorio di San Pietro a Majella di Napoli. In hetzelfde jaar huwde hij ook met Antoniette d'Aubenton (of: Daubenton). Onder de druk van zijn vader ging hij opnieuw in het leger en diende onder de toenmalige Koning van Napels en Maarschalk van Frankrijk Joachim Murat in de veldtocht van Napoleon naar Rusland. Later werd hij benoemd in het Franse Legioen van Eer en werd hij na de slag van Ostrovno hoog gedecoreerd en benoemd tot baron van het Koninkrijk Italië (1805-1814).

Na 1814 verliet hij het leger om zich helemaal aan de muziek te wijden. Nadat hij als student al door een aantal cantates en opera's voor amateurs overtuigd had, werkte hij spoedig als veelgevraagd operacomponist, eerst in Napels en later ook in Parijs. Zijn eerste grote succes had hij met Gabriella di Vergy (1816). In deze tijd valt ook een intensieve en levenslange vriendschap met Gioacchino Rossini, die hij stilistisch beïnvloedde. Als muziekdirecteur van het Teatro San Carlo in Napels werkte hij mee aan Adelaide di Borgogna en hij leverde een aria tot Rossini's Mose in Egitto (1818).

Intussen internationaal succesrijk werd Carafa de Colobrano in 1821 aan het Théâtre national de l'Opéra-Comique in Parijs benoemd. Daar schreef hij de opera Jeanne d'Arc ou La Délivrance d'Orléans, die hij opdroeg aan zijn voormalige leraar Luigi Cherubini. Tot zijn late werken, die in Parijs uitgevoerd werden, behoren bijvoorbeeld Le nozze di Lammermoor, La prison d'Edimbourg of Thérèse. In 1860 werd de Franse versie van Gioacchino Rossini's opera Semiramis uitgevoerd, waarvoor Carafa de Colobrano in opdracht van Rossini de balletmuziek schreef.

Carafa de Colobrano was van 1840 tot 1858 professor aan het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs.