Karl Friedrich Abel

Karl Friedrich Abel, ook Carl Friedrich, (Köthen (Anhalt), 22 december 1723 — Londen, 20 juni 1787) was een Duits componist.

Geboren in een muzikale familie (zowel zijn grootvader als vader waren gambaspelers, en zijn broer was violist) werd hij een uitstekend viola da gamba speler en componeerde veel muziek voor dat instrument. Hij was een leerling van Johann Sebastian Bach in Köthen en speelde in het orkest van Johann Adolf Hasse in Dresden. Na Mannheim en Parijs te hebben bezocht vestigde hij zich in 1759 in Londen, waar hij musicus werd voor Koningin Charlotte. Hij kreeg steeds meer invloed, en zelfs Wolfgang Amadeus Mozart had belangstelling voor zijn composities. Samen met Johann Christian Bach (de elfde zoon van Johann Sebastian, de zgn. Londense Bach) organiseerde hij de bekende Bach-Abel concerten in Londen, om op die manier hun composities te promoten. Na de dood van Bach verbleef hij twee jaar in Duitsland, maar kwam terug naar Londen om te spelen in de Grand Professional Concerts.

Meer dan 200 werken van hem zijn bewaard, waaronder symfonieën, concerti, kamermuziek en sonates. Hij evolueerde mee met zijn tijd, en schreef zowel muziek in de galante stijl als in de stijl van het classicisme (de Mannheimer Schule). Zijn latere werken zijn over het algemeen minder creatief, maar bleven desondanks van hoge kwaliteit en populair. De meeste van zijn werken werden uitgegeven in Londen, Parijs, Amsterdam en Berlijn.

Ook Abel is een van de vele componisten die in zijn eigen tijd hoog in aanzien stonden, maar later in de vergetelheid raakten.

De aanduiding WK van de werken komt van: Walter Knape, Bibliographisch-thematisches Verzeichnis der Kompositionen von Karl Friedrich Abel (Cuxhaven, 1971).