Albert Ketèlbey

Albert William Ketèlbey (Birmingham, 9 augustus 1875 - Cowes, (Isle of Wight), 26 november 1959) was een Brits componist, dirigent, organist en pianist. Hij was de zoon van George Ketelbey [zonder accent], en Sarah Aston. Voor bepaalde werken gebruikte hij de pseudoniemen: A. William Aston, André de Basque, Dennis Charlton, Raoul Clifford, Geoffrey Kaye, Anton Vodorinski en Anton Vodorinsky.

Ketèlbey kreeg op 8-jarige leeftijd zijn eerste pianoles van W. Newey. Op de leeftijd van elf jaar schreef hij al een pianosonate waarmee hij grote lof oogstte van Edward Elgar. Ketèlbey ging daarna naar het Trinity College of Music in Londen, waar zijn talent voor het bespelen van meerdere muziekinstrumenten tot uiting kwam. Met zijn kleurrijke orkestraties, geïnspireerd door oosterse muziek, wat zijn handelsmerk zou worden, won hij een studiebeurs, daarmee versloeg hij zijn naaste concurrent Gustav Holst. In 1891 werd hij organist aan de St. John kerk in Wimbledon en in 1897 werd hij dirigent van het Vaudeville Theatre in Londen.

In 1907 werd hij muziekdirecteur bij Columbia Gramophone. Als gastdirigent werkte hij ook met het Koninklijk Concertgebouworkest in Amsterdam. Hij had een lang en gelukkig huwelijk met zangeres Charlotte Siegenberg (geboren:1871, overleden 1947). Na haar dood trouwde hij met Mabel Maud Pritchett. Beide huwelijken bleven kinderloos.

Ketèlbey stierf op 84-jarige leeftijd in zijn huis Egypt Hill in Cowes, waar hij naartoe was verhuisd om zich geheel aan componeren en zijn hobby biljartspelen, te wijden.