Frédéric Nicolas Duvernoy

Frédéric-Nicolas Duvernoy (Montbéliard, 16 oktober 1765 – Parijs, 19 juli 1838) was een Frans componist, muziekpedagoog en hoornist.

Duvernoy was als hoornist en componist grotendeels een autodidact. In 1788 werd hij lid (hoornist) van het Orchestre de la Comédie Italienne in Parijs, maar in 1790 wisselde hij al tot het harmonieorkest van de Nationale Garde. In 1797 werd hij hoornist en vanaf 1799 solohoornist in het orkest van de Parijse Opéra. In 1801 werd hij voor zijn solistisch werk, vooral voor zijn virtuoos spel, van het gewone orkest bevrijd en was sindsdien lid van de "Chapelle Musique".

Vanaf 1795 doceerde hij aan het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs. Hij is de auteur van een bekende methode voor hoorn Méthode pour cor mixte (1802) en voor zijn Leçons manuscrites de solfège.

Als componist schreef hij een aantal concerten voor hoorn en orkest, symphonies concertantes en kamermuziek alsook een Pas de manoeuvre voor harmonieorkest. In het Parijse "Musée de l'Opéra" hangt een schilderij van Jean-Baptiste-Jacques Augustin (1759-1832) met een portret van Frédéric-Nicolas Duvernoy uit 1817, waar hij met een zogenoemd Inventionshoorn geportretteerd is.

In een chronologie van de Société des Concerts du Conservatoire 1828-1969 is een hoornist (Antoine François) Frédéric (Auguste) Duvernoy ((Seine), 17 juli 1800 – Nancy, 19 oktober 1874) als vermoedelijke zoon van Frédéric Nicolas Duvernoy opgetekend. Zijn broer, de bekende klarinettist en componist Charles Duvernoy, is tegelijkertijd vader van de componist Henri Duvernoy.