Hans Martin Sutermeister

Hans Martin Sutermeister (Schlossrued, 29 september 1907 - Bazel, 4 mei 1977) was een Zwitsers arts, vakreferent psychopathologie en politicus, alsmede de burgerrechtenactivist geïnteresseerd in justitiële dwaling.

Sutermeister was de kleinzoon van de Zwitserse schrijver Otto Sutermeister (1832-1901); hij had twee zussen en drie broers, onder hen de componist Heinrich Sutermeister (1910-1995). Hij studeerde theologie in Duitsland, maar onderbrak de studie. In 1941 kreeg hij zijn PhD aan de Universiteit van Basel. Tijdens de volgende jaren publiceerde hij meer dan 100 wetenschappelijke artikelen in Medische tijdschriften, vooral over psychosomatische geneeskunde. Tegelijkertijd probeerde hij een habilitatie (Geschiedenis van de geneeskunde) te halen aan de Universiteit van Bern, maar zonder succes.

In 1960 hij raakte betrokken in het rechtszaak van Pierre Jaccoud. In 1966 werd hij namens de Lijst van Onafhankelijken (LdU) in de Grote Raad van Bern gekozen. In 1967 werd hij namens dezelfde politieke partij in de Gemeinderat van Bern gekozen, maar verloor de verkiezing in 1971.

Sutermeister is vooral bekend als schrijver van de autobiografische novelle Zwischen zwei Welten (1942) alsmede de wetenschappelijke werken Schiller als Arzt (1955) en Summa Iniuria: Ein Pitaval der Justizirrtümer (1976).