Jan Václav Hugo Voříšek

Jan Václav Hugo Voříšek (ook: Johann Hugo Woržischek) (Vamberk, 11 mei 1791 – Wenen, 19 november 1825) was een Tsjechisch componist, pianist, organist en advocaat.

Voříšek werd geboren als zoon van een schooldirecteur, die tegelijkertijd koorleider en organist was. Op deze manier kwam hij al op vroege leeftijd met de muziek in contact. Met hulp van zijn vader kreeg hij een studiebeurs, waardoor hij van 1810 tot 1813 aan de Karelsuniversiteit Praag kon studeren. Vanaf 1812 was hij leerling van Václav Jan Tomášek, van wie hij naar eigen zeggen niet veel leerde: "we kwamen helaas niet verder dan het dominant septiemakkoord". Wel zijn de 12 pianorapsodieën op. 1 geschreven naar het voorbeeld van die van Tomášek, maar Voříšek overtrof zijn leraar in durf en inventiviteit. Buiten Tomášek om leerde hij Das wohltemperierte Klavier van Bach kennen, dat een blijvende invloed op hem zou uitoefenen.

Op 22-jarige leeftijd vertrok hij naar Wenen, waar hij rechten studeerde en bij Johann Nepomuk Hummel pianoles had. In 1814 begon hij te componeren, waarin hij goeddeels autodidact was. Hij werd bekend met de kring van componisten en muzikanten rondom Ludwig van Beethoven en kwam zo in contact met Louis Spohr, Isaak-Ignaz Moscheles en vooral Franz Schubert, met wie hij al spoedig een goede vriendschap had. In 1818 werd hij lid en dirigent van de Weense Gesellschaft der Musikfreunde.

In 1821 is hij in de rechten afgestudeerd en begon hij voor de militaire rechtbank te werken. In 1823 werd hij hoforganist en ging hij pianolessen geven aan de stedelijke muziekschool.

Als componist schreef hij werken voor orkest, waaronder een symfonie, vocale muziek en werken voor piano. Hij wordt beschouwd als de eerste componist die impromptu's schreef.