Jiří Družecký

Jiří Družecký (Duits: Georg Druschetzky, maar ook Giorgio Druschetzky en ook: Druzechi, Druzecky ) - (Družec bij Kladno (of: Jemníky), Bohemen, 7 april 1745 – Boeda, Hongarije, 6 september 1819, er zijn ook bronnen die 21 juni vermelden) was een Boheems componist, kapelmeester, hoboïst en paukenist.

Družecký was sinds 1762 lid van een militaire kapel van het 50e Regiment der Grenadiers, eerst in Cheb (toen: Eger), die vanaf 1771 in Wenen, in 1764 in Enns, in 1771 in Linz en sinds 1775 in Braunau gestationeerd was. Bij het leger kreeg hij een muzikale opleiding en de Regimentscommandant heeft hem persoonlijk bevorderd en hij werd zelfs militair kapelmeester. Hij studeerde ook bij de bekende Italiaanse hoboïst Antonio Besozzi. Vanaf 1777 ging hij als laatste "Heerespauker (Paukenist van het leger)" in dienst in Opper-Oostenrijk en was ook bezig in het muziekleven in de stad Linz. In 1783 vertrok hij naar Wenen en werd lid van de "Tonkünstler-Sozietät". Vanaf 1787 was hij kapelmeester in dienst van de hertog Antal Grassalkowicz von Gyarak in Bratislava (toen: Preßburg). Bij Graaf József Batthyány werkte hij vanaf 1790 als componist. In 1807 kreeg hij zijn laatste baan als componist en vanaf 1813 als muziekdirecteur aan het hof van de kunstlievende aartshertog Joseph Anton Johann, Palatin van het Koninkrijk Hongarije.

Družecký heeft heel veel gecomponeerd en had later een tendens naar kamermuziek voor blazers. Hij heeft een uitstekende bewerking gemaakt van de Die vier Jahreszeiten en vooral de Schöpfung van Joseph Haydn voor harmonieorkest en van het Septett, op. 20 van Ludwig van Beethoven. Haast het hele oeuvre is in handschriften achterlaten (28 symfonieën, 150 partita's voor blaasinstrumenten, 12 strijkkwartetten, 11 missen, 2 opera's). Hij betrekt ook zeldzame instrumenten in zijn werken, zoals de draailier, de doedelzak, het hakkebord, de citer, de alpenhoorn en de xylofoon.