Pascual Antonio Juan Emilio Arrieta y Corera (Puente la Reina, Navarra, 21 oktober 1821 – Madrid, 11 februari 1894) was een Spaans componist en muziekpedagoog.
Hij was een zoon van een grote landeigenaar en vertrok op tienjarige leeftijd naar zijn zuster Antonia in Madrid, waar hij ook zijn eerste studies aan het Conservatorio de Madrid deed. Een aantal avontuurlijke reizen naar Italië, waar hij ook privéstudies piano deed bij Perelli en harmonie bij Mandancini, vonden hun afsluiting in een langdurige periode (1841–1845) waarin hij in Milaan muziek studeerde bij onder andere Nicola Vaccai. Tijdens zijn studie werd hij ook bevriend met
Amilcare Ponchielli. Het is mogelijk dat hij een eerste prijs won bij zijn afstuderen. Ook schreef hij in 1846 een opera in twee actes, Ildegonda, op een libretto van
Temistocle Solera, die in verschillende Italiaanse steden werd uitgevoerd.
In 1846 ging hij terug naar Madrid en werd een favoriete componist van koningin Isabella II van Spanje. In december 1849 werd hij de voornaamste componist en directeur van het Teatro Real. In 1850 volgde nog een Italiaanse opera, La conquista de Granada. In 1857 werd hij professor aan het Escuela Nacional de Música de Madrid en in 1868 zelfs directeur. Zijn bekendste leerlingen zijn Ruperto Chapi y Lorenta en
Tomás Bretón Hernández.
In 1871 werd hij onderscheiden met het Gran Cruz de Isabel la Católica en in 1873 werd hij lid van de Academia de Bellas Artes de San Fernando.
