Tomaso Albinoni

Tomaso Giovanni Albinoni (Venetië, 8 juni 1671 – aldaar, 17 januari 1751) was een Venetiaans barokcomponist en violist.

Albinoni studeerde viool en zang, maar was als componist autodidact, wat zijn uitzonderlijke muzikale talent nog specialer maakt. Hij was van rijke ouders en hij kon het zich dan ook permitteren om zich uitsluitend met muziek bezig te houden: het werken voor een kerk had hij niet nodig, in tegenstelling tot veel van zijn leeftijdgenoten zoals Vivaldi, Zani en Geminiani. Zijn eerste opera Zenobia, regina de Palmireni kwam in 1694 in Venetië op de planken. Mogelijk kwam hij in 1700 in dienst bij Ferdinando Carlo Gonzaga, hertog van Mantua en Monferrato. Zijn bekende suites op. 3 droeg hij in 1701 op aan Cosimo III de' Medici, hertog van Toscane.

Ondanks de status die hij al spoedig als componist genoot, is van Albinoni's leven betrekkelijk weinig bekend. Hij trouwde in 1705, waarbij de kapelmeester van de San Marco, zijn vriend Antonio Biffi, als getuige optrad. Verder lijkt hij weinig contact met het muzikale establishment in Venetië te hebben gehad, hoewel hij om zijn opera's al vroeg beroemd was in vele Italiaanse steden. In 1722 nodigde Maximiliaan II Emanuel van Beieren hem uit om twee van zijn opera's te komen opvoeren in München.

Rond 1740 werd een bundel vioolsonates van Albinoni als postuum werk gepubliceerd door een Franse muziekuitgever. Lang werd verondersteld dat Albinoni toen al overleden was, maar hij leidde een teruggetrokken leven in Venetië, waar hij op bijna 80-jarige leeftijd stierf aan diabetes.

Albinoni componeerde 81 opera's, 99 sonates, 59 concerto's en negen sinfonia's. Johann Sebastian Bach was een bewonderaar van Albinoni en componeerde vier fuga's op thema's uit Albinoni's opus 1 (BWV 946, 950, 951 en 951a).

Bekende stukken van Albinoni zijn de hobo- en vioolconcerten uit de bundel Concerti a cinque (opus 9) en de Sonate da Chiesa (opus 6).

Albinoni is vooral bekend vanwege het Adagio in g-mineur voor orgel en strijkers, dat door Remo Giazotto in 1958 werd gepubliceerd en een bewerking zou zijn van een fragment uit het tweede deel van een Sonate in g mineur. Later bleek dat het hele stuk door Giazotto zelf geschreven was.

Dit Adagio is te horen in vele films en televisieprogramma's en is in vele versies gebruikt in de populaire muziek. Het is ook de achtergrondmuziek in Liesbeth Lists lied De kinderen van de zee. The Doors speelden een rockversie van het Adagio als A Feast of Friends op het album An American Prayer.