Paul Lacombe (Carcassonne, 11 juli 1837 – aldaar, 4 juni 1927) was een Franse componist. Voor bepaalde werken gebruikte hij het pseudoniem L. Paolo.
Lacombe kreeg zijn eerste muziekles voor piano van zijn moeder. Later kreeg hij les in harmonie, contrapunt, fuga en zang door François Teysseyre (1821–1887), een afgestudeerde van het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs, die in Carcassonne in 1851 een muziekschool had opgericht. Lacombe was een liefhebber van de muziek van
Georges Bizet, vooral van diens opera
Les pêcheurs de perles (De parelvissers). In 1866 begon hij een briefwisseling met Bizet en vroeg hem om hulp bij een eigen compositie. Tussen 1866 en 1868 bestond er een schriftelijke uitwisseling (compositorische adviezen en correcties) tussen de grote meester en zijn enthousiaste student en het ontwikkelde zich en vriendschap. In 1871 was hij medeoprichter van de Société Nationale de Musique (Nationale muziekgezelschap). Bizet bevorderd Lacombe's muziek onder zijn Parijse collega's en was verantwoordelijk voor een uitvoering van Lacombes Sonate voor viool en piano, op. 8, door
Pablo de Sarasate en Élie-Miriam Delaborde. Lacombe componeerde vooral kamermuziek en toch, na een stimulatie door Bizet een symfonisch werk te schrijven, ontstond in 1867 de Ouverture symphonique, op. 22, maar jammer genoeg heeft Bizet dit werk zelf nooit kunnen horen, omdat het eerst in 1876 in première ging en Bizet in het voorgaande jaar was vroegtijdig overlijden. Na de Frans-Duitse Oorlog bleef hij kamermuziek, pianowerken en orkestwerken componeren. Het ontstonden de Suite pastorale, op. 31, die door
Édouard Lalo werd geprezen, en de Symfonie nr. 1 in bes mineur, op. 30 en Symfonie nr. 3 in A majeur, op. 48, die beide met een Prix-de-la-société-des-compositeurs bekroond werden. Zijn werken werden regelmatig op de Parijse Concerts Colonne en Concerts Pasdeloup uitgevoerd. In 1887 werd hij door de Académie des Beaux-Arts met de "Prix Chartier" voor zijn kamermuziek bekroond.
Zijn composities waren zeer gewaardeerd door zijn collega's componisten en door dirigenten en muzikanten, maar beleefden geen wijdere verspreiding. Misschien heeft het ermee te maken, dat Lacombe nooit van Carcassonne naar Parijs wilde verhuizen. Uit zijn meer dan 150 werken beleefde alleen zijn voor het Casino in Bagnères-de-Bigorre geschreven Aubade printanière, op. 37 een significant populair succes. Naast symfonische werken bestaat er een groot oeuvre van de pianomuziek, concertante werken, kamermuziek en ongeveer 120 liederen, waarvan vele nog in manuscript.
In 1901 werd hij door Franse overheid op voordracht van de Académie des Beaux-Arts onderscheiden met de benoeming tot Ridder in het Legioen van Eer. In zijn geboorteplaats is een straat naar hem vernoemd en ter herinnering aan de beroemde zoon van de stad een monument opgesteld.
