Léon Boëllmann (Ensisheim (Elzas), 25 september 1862 - Parijs, 11 oktober 1897) was een Frans componist en organist. Hij behoorde tot de Frans-Romantische Orgelschool. Zijn best bekende werk is de Suite gothique (1895), wat een erg bekend werk is, vooral het laatste stuk, de Toccata.
Boëllmann werd geboren in Ensisheim, Haut-Rhin, Elzas-Lotharingen, zoon van een apotheker. In 1871, toen hij negen jaar oud was, begon hij met studeren aan de École de Musique Classique et Religieuse (L'École Niedermeyer) te Parijs, samen met de directeur Gustave Lefèvre, and with
Eugène Gigout. Boëllmann won daar de eerste plekken met piano, orgel, contrapunct, fuga's, harmonisatie en composities. Nadat hij geslaagd was in 1881, werd Boëllmann gehuurd als "organiste de choeur" van de St Vincent-de-Paul in de 10th arrondissement van Parijs. Zes jaar later werd hij benoemt tot cantor en "organiste titulaire". Deze posities behield hij tot zijn vroege dood, die waarschijnlijk werd veroorzaakt door tuberculose.
In 1885 trouwde Boëllmann met Louise, de dochter van Gustave Lefèvre en de nicht van Eugène Gigout, waarbij het koppel in huis trok (aldaar Gigout geen kinderen had, adopteerde hij Boëllmann). Boëllmann gaf daarna in de school van Gigout les in orgelspel en improvisatie.
Omdat Boëllmann werd gezien als een van de favoriete leerlingen van Gigout, kwam hij in de beste kringen van de Franse muziekwereld. Omdat hij een fijne personaliteit had, maakte hij veel vrienden met artiesten en kon hij concerten geven in Parijs en andere provincies. Boëllmann werd bekend als "Een toegewijde leraar, scherpe criticus, getalenteerde componist en succesvolle artiest ... die aangename klanken uit weerspannige instrumenten haalde". Boëllmann schreef ook kritiek voor L'Art musical onder het pseudoniem "le Révérend Père Léon" en "un Garçon van de Salle Pleyel".
Boëllmann stierf in 1897 op 35-jarige leeftijd. Na de dood van zijn vrouw een jaar later, zorgde Gigout voor hun drie wezen, van wie Marie-Louise Boëllmann-Gigout (1891-1977) een bekend orgel-lerares werd.
Gedurende de zestien jaar van zijn professionele leven, composeerde Boëllmann ongeveer 160 stukken in allerlei genres. Getrouw aan de stijl van
Franck en een bewonderaar van
Saint-Saëns, vertonen de stukken van Boëllmann een post-romantische esthetiek van rond de eeuwwisseling waar, helemaal in de orgelstukken, een opmerkelijke helderheid van klank weergalmt. Zijn best bekende stuk is de Suite gothique (1895), nu een erg bekend werk. Die bekendheid geldt helemaal voor het laatste stuk, de Toccata, een stuk "van gemiddelde moeilijkheid maar een briljant effect", met een dramatisch thema in minor en een ritmische nadruk die het zelfs in Boëllmanns tijd erg populair maakte. Boëllmann schreef ook motetten, pianowerken, een symphonie, werken voor cello, orkest en orgel zowel als een cello sonate (toegewijd aan Jules Delsart), en andere kamerwerken.
