Arnold Bax voltooide zijn Symfonie nr. 2 in april 1926, aldus de datering op het manuscript. Het is in wezen zijn derde symfonie, de Symfonie in F werd niet door de componist georkestreerd.
Bax schreef aan het werk van 1924 tot 1926. Hij had het werk grotendeels al af toen hij aan de orkestratie begon. Die nam meer tijd in beslag dan dat de componist had voorzien. Bax voelde zich onrustig tijdens het invullen van de muziekinstrumenten. Hij gaf het later ook toe, dat het resultaat hem tegenviel. Hij drong ook niet aan op uitvoering, totdat de Amerikaanse dirigent
Serge Koussevitzky Bax om een werk vroeg. Hij leidde dan ook de eerste uitvoeringen van het werk in Boston met zijn Boston Symphony Orchestra op 13 en 14 december 1929, waarbij er tevens werd gezorgd voor een gedrukte versie van het werk. Pas een half jaar later was het werk ook te horen in Engeland, alwaar Bax’ vriend Eugene Goossens de premiere voor zijn rekening nam. De symfonie nr. 2 kwam echter in de schaduw te staan van
Symfonie nr. 3, die toen al populair was in Engeland. Collegacomponist
Gustav Holst bevestigde Bax’ eigen mening over symfonie nr. 2. Ook de organisatoren van de Promsconcerten schaarden zich in die mening; tot 2017 werd Symfonie nr. 2 slechts eenmaal uitgevoerd en wel pas in 2011, Symfonie nr. 3 negen keer vanaf 1930, een jaar na voltooiing.
De weinige uitvoeringen van het werk (binnen Bax’ oeuvre) zijn wellicht mede te danken aan het uitgebreide orkest dat Bax voorschreef:
Het orgel heeft daarbij alleen een ondersteunende taak.
