Dit strijkkwartet heeft een verwarrend hoog volg- en opusnummer. Het is direct na het
kwartet nr. 12 in Es opus 127 gecomponeerd en gaat vooraf aan het
kwartet nr. 13 in Bes opus 130 en het
kwartet nr. 14 in cis opus 131. De strijkkwartetten nr. 15, nr. 13 en nr. 14 zijn thematisch met elkaar en de
Große Fuge verwant, ze worden wel aangeduid als de ABC-kwartetten naar de toonsoort van hun openingsdelen: a, B(es)(Duits B) en c(is).
Tijdens het componeren werd Beethoven in april 1825 ernstig ziek, waardoor hij meerdere weken niet kon werken. Dit weerspiegelt zich in het derde deel (Heiliger Dankgesang eines Genesenden), wat niet betekent dat het hier om programmamuziek gaat. De Finale schijnt ooit voor de
9e symfonie bedoeld te zijn.
Bij de première had dit werk minder succes dan het tegelijk uitgevoerde Pianotrio opus 97. Het werk verscheen postuum in druk (dus na het later gecomponeerde
opus 130 en
Opus 131, hoewel het al in september 1825 aan de uitgever Schlesinger was verkocht.
Het openingsmotief in de eerste maten van het Assai Sostenuto is met zijn motief van 4 noten de kiemcel van de compositie: 4 noten beginnend en eindigend met een kleine secunde. Dit is hetzelfde motief waarmee de Große Fuge begint en dat ook in opus 131 wordt geciteerd. Uit deze kiemcel vloeien quasi improvisatorisch, maar feitelijk er hecht mee verbonden, alle andere thema's en gedachten voort.
