Sjeherazade (Шехерезада in Cyrillisch, Sjecherezada in Nederlandse transliteratie) opus 35 van Nikolaj Rimski-Korsakov is een suite voor symfonieorkest, gecomponeerd in 1888. Het is gebaseerd op de verhalen van Sjeherazade in het boek Duizend-en-één nacht. Het wordt gerekend tot het beste van de 19e-eeuwse Russische klassieke muziek en is het meest gespeelde stuk van Rimski-Korsakov vanwege de aansprekende muziek, de kleurrijke orkestratie en de Oriëntaalse sfeer, die aansluit bij de geschiedenis van het tsaristische Rusland.
Rimski-Korsakov schreef als commentaar bovenaan de partituur:
De suite is verdeeld in vier delen. Rimski-Korsakov was ervan overtuigd ze programmatische titels te geven, maar heeft dit laten gaan en er louter dynamieknamen van gemaakt na ontmoedigende pogingen om er letterlijke namen aan te geven die zouden gaan over het verhaal.
In onderstaande interpretatie zijn voor een goed begrip de door Rimski-Korsakov verworpen programmatische titels van de vier delen verwerkt.
De muzikale thema's van de Sultan en Sjeherazade zien er als volgt uit:
Thema's als de bovenstaande zijn vaak geïnterpreteerd als leidmotieven zoals in de opera's van Richard Wagner, maar dat was uitdrukkelijk niet de bedoeling van de componist:
Sjeherazade is een veel gespeeld orkeststuk dat doorgaans concertant wordt uitgevoerd, maar in 1910 maakte de choreograaf Michel Fokine een ballet op de muziek van Rimski-Korsakov voor de Ballets Russes van Sergej Djagilev in Parijs. De kostumering en het decor werden ontworpen door Léon Bakst. De première vond plaats op 4 juni 1910 in de Opéra Garnier.
